Zapracowana bezrobotna...

Od kiedy nie pracuję, mam więcej roboty niż do tej pory. Ironia losu... Zleceń dostaję tyle, że trudno przerobić, tylko stawki takie sobie, choć stopniowo się polepsza. Niby mogłabym z części zleceń rezygnować, ale nigdy nie wiadomo, czy w przyszłym miesiącu ktoś w ogóle zadzwoni, więc łapię, ile się da. Chyba muszę zacząć podzlecać łatwiejsze roboty, bo się wykończę. Ile można pracować 7 dni w tygodniu po 10 godzin? Teraz dopiero rozumiem, jak trudne jest "delegowanie zadań", jak to mądrze nazywają spece od zasobów ludzkich: ciągle mi się wydaje, że nikt nie zrobi tego tak dobrze, jak ja, że i tak będę musiała poprawiać albo świecić oczami itp. A może to zwykła ludzka zarozumiałość przeze mnie przemawia?

No to jazda!

Moje życie, póki co, stanęło na głowie. Jak ta idiotka uwierzyłam w teksty, jak to ceni się na rynku pracy kobiety pod czterdziestkę, bo z doświadczeniem, dzieci odchowane i tym podobne banialuki! Postanowiłam dać sobie szansę i odeszłam z ciepłej, ale nudnej jak flaki z olejem posadki. Przez pół roku było super, ale... szef zwinął firmę i pa, pa. To tak ku przestrodze...